മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ പരിസ്ഥിതി ചിന്തയുടെ പുതിയ മാനങ്ങൾ

Abstract

മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ പരിസ്ഥിതി ബോധം എന്നത് ഒരു പുതിയ പ്രതിഭാസമല്ല. പ്രകൃതിയുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ ആരംഭകാലം മുതൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ആഗോള പരിസ്ഥിതി പ്രതിസന്ധിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, ജൈവവൈവിധ്യ നഷ്ടം, പശ്ചിമഘട്ട വിനാശം എന്നിവയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ പരിസ്ഥിതി ചിന്ത പുതിയ മാനങ്ങൾ കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചങ്ങമ്പുഴയുടെ പ്രകൃതി വർണ്ണനകളിൽ നിന്ന് സുഗതകുമാരിയുടെ പരിസ്ഥിതി കവിതകളിലേക്കും, ഒ.വി. വിജയന്റെ ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിൽ നിന്ന് എസ്. ഹരീഷിന്റെ മീശയിലേക്കും അംബികാസുതൻ മാങ്ങാടിന്റെ എന്മകജെയിലേക്കും നീളുന്ന ഈ പരിണാമത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ് ഈ പ്രബന്ധം. പാശ്ചാത്യ പരിസ്ഥിതി വിമർശനത്തിന്റെ (ecocriticism) സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടിനെ മലയാള സാഹിത്യ പാരമ്പര്യവുമായി സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പ്രാദേശിക പരിസ്ഥിതി ബോധത്തിന്റെ സവിശേഷതകൾ ഈ പഠനം അന്വേഷിക്കുന്നു.